Kayseri’de Bir Sonbahar Günü: Sincaplarla Başlayan Küçük Mücadelem
Kayseri’de yaşadığım evin arkasında küçük ama benim için çok değerli bir bahçe var. Çocukluğumdan beri o bahçeye baktığımda kendimi başka bir dünyada hissederim. Şehrin kalabalığı, araç sesleri ve günlük telaşın arasında bana nefes aldıran tek yer orasıdır. 25 yaşına geldiğimden beri neredeyse her gece günlüğüme birkaç satır yazarım. Bazen çok mutlu olduğum bir anı, bazen içimde kalan bir kırgınlığı, bazen de kimseye anlatamadığım küçük korkuları…
Geçen sonbahar günlüğümün en uzun sayfalarından birini sincaplara ayıracağımı hiç düşünmezdim.
Bahçemdeki yaşlı ceviz ağacı benim için sadece bir ağaç değildi. Dedemle birlikte yıllar önce diktiğimiz, her mevsim değişimini izlediğim bir dost gibiydi. İlkbaharda açan yapraklarına sevinir, yazın gölgesinde oturur, sonbaharda yere düşen cevizleri toplarken eski günleri hatırlardım.
Ama bir sabah bahçeye çıktığımda her şey biraz farklıydı.
Bahçemdeki Küçük Misafirler ve Büyük Hayal Kırıklığım
Merhaba! Coyo sayfasında bugün “Sincapları ne uzak tutar” konusunu tüm yönleriyle ele alıyoruz.
O sabah elimde çay bardağıyla verandaya çıktım. Hava serindi, Kayseri’nin o kendine özgü sabah sessizliği vardı. Ceviz ağacına baktığımda önce gülümsedim. Dalların arasında hareket eden küçük bir gölge gördüm. Bir sincap, ağacın üzerinde büyük bir hızla dolaşıyordu.
İlk anda çok heyecanlandım.
Çünkü sincabı yakından görmek aslında güzel bir şeydi. Doğanın hâlâ hayatımızın içinde olduğunu hissettiren küçük bir mucize gibiydi. Telefonumu çıkarıp onu izlemeye çalıştım. O kadar hızlı hareket ediyordu ki birkaç saniye içinde gözden kayboldu.
Fakat birkaç gün sonra işin rengi değişti.
Bahçedeki bazı fidelerin zarar gördüğünü fark ettim. Cevizlerin büyük bir kısmı ortadan kaybolmuştu. Bazı saksıların toprağı eşelenmiş, yeni diktiğim bitkilerin kökleri zarar görmüştü. İçimde garip bir üzüntü oluştu.
Bir yandan bu küçük canlılara kızmak istemiyordum. Sonuçta onlar da yaşamaya çalışıyordu. Ama diğer yandan aylarca emek verdiğim bahçemin zarar görmesi beni gerçekten kırmıştı.
O gece günlüğüme şunu yazdım:
“Bugün hem kızgın hem de üzgünüm. Bahçemi korumak istiyorum ama bunu doğaya zarar vermeden yapmak istiyorum.”
Sincapları Ne Uzak Tutar? Öğrenmeye Başladığım Gün
Ertesi gün bu konu hakkında araştırmaya başladım. Aslında amacım sincaplara zarar vermek değildi. Onları korkutup yok etmek değil, sadece bahçemde daha dengeli bir yaşam kurabilmekti.
Sincapları ne uzak tutar sorusunun cevabını ararken birçok farklı yöntem öğrendim. En dikkatimi çeken şey, sincapların güçlü kokulara ve bazı doğal engellere karşı hassas olmasıydı.
Bahçemde uygulamaya başladığım ilk yöntemlerden biri koku kullanmak oldu. Sincapların bazı keskin kokulardan hoşlanmadığını öğrendim. Sarımsak, sirke kokusu ve bazı baharatlı kokuların onları belirli alanlardan uzaklaştırabileceğini gördüm.
Özellikle bitkilerimin çevresinde doğal yöntemlerle küçük düzenlemeler yaptım. Toprağa zarar vermeyecek şekilde kokulu bitkiler kullanmaya başladım. Biberiye ve nane gibi bitkiler hem bahçeye güzel bir hava kattı hem de benim için yeni bir uğraş oldu.
Başlarda çok umutlu değildim. Çünkü daha önce birçok kez heveslenip sonra istediğim sonucu alamadığım şeyler olmuştu. Ama bu kez farklıydı. Çünkü sadece bahçemi korumaya değil, doğayla anlaşmaya çalışıyordum.
Doğaya Karşı Değil, Doğayla Birlikte Yaşamak
Bir akşam yine bahçede otururken aynı sincabı gördüm. Ceviz ağacının en yüksek dalındaydı. Beni fark ettiğinde birkaç saniye durdu. Sanki bana bakıyordu.
O an içimdeki öfkenin azaldığını hissettim.
Bazen insan bir sorunla karşılaştığında hemen çözmek, ortadan kaldırmak istiyor. Ben de ilk günlerde böyle hissetmiştim. Bahçeme zarar geldiği için çok üzülmüş ve sincapları sadece bir problem olarak görmüştüm.
Ama zaman geçtikçe bakış açım değişti.
Onlar benim bahçeme zarar vermek için gelmiyordu. Sadece kendi hayatlarını sürdürmeye çalışıyorlardı. Benim yapmam gereken şey onları yok saymak değil, sınırları doğru şekilde belirlemekti.
Bu düşünce beni rahatlattı.
Günlüğümde artık sadece “sincaplar zarar verdi” yazmıyordum. “Bugün yine geldiler ama bahçemin bazı bölümlerini korumayı başardım” diye yazıyordum.
Küçük bir değişiklikti ama benim için çok anlamlıydı.
Bahçemi Korurken Öğrendiğim Küçük Dersler
Sincaplarla yaşadığım bu küçük mücadele bana sabırlı olmayı öğretti. Daha önce bir şey istediğim gibi gitmediğinde hemen hayal kırıklığına kapılırdım. Bu olayda da ilk başta aynısını yaşadım.
Ceviz ağacımın zarar görmesi beni gerçekten üzmüştü. Çünkü o ağaç sadece bir bitki değildi. İçinde ailemden kalan anılar vardı. Dedemin elleriyle toprağa bıraktığı bir hatıraydı.
Ama zamanla anladım ki korumak her zaman savaşmak anlamına gelmiyor.
Bazen korumak, anlamaya çalışmak demek.
Sincapları uzak tutmak için kullandığım yöntemler arasında bahçeyi daha düzenli hale getirmek, yiyecek kaynaklarını kontrol etmek ve zarar görebilecek alanları korumak da vardı. Özellikle açıkta kalan yiyeceklerin sincapları daha fazla çekebileceğini fark ettim.
Cevizleri toplamak, yere düşen yiyecekleri uzun süre bırakmamak ve bazı alanları fiziksel olarak korumak büyük fark oluşturdu.
Birkaç hafta sonra bahçemde daha dengeli bir düzen oluştu.
Sincaplar tamamen yok olmadı.
Aslında bunu istemedim de.
Sadece artık bahçemin sahibi onlar değildi.
Bir Günlüğün Sayfalarında Kalan Sincap Hikâyesi
Aradan aylar geçti. Kış geldi, Kayseri’nin soğuk günleri başladı. Bahçedeki ağaçlar sessizliğe büründü. Ben de çoğu akşam pencereden dışarı bakıp eski günleri düşündüm.
O ilk sabah yaşadığım heyecanı hatırladım.
Sonra gelen hayal kırıklığını…
Ve sonunda öğrendiğim sakinliği.
Hayat bazen küçük olaylarla bize büyük şeyler anlatıyor. Ben sincaplarla yaşadığım bu süreçte sabrı, anlayışı ve dengeyi öğrendim.
Artık bahçeme çıktığımda bir sincap gördüğümde hemen sinirlenmiyorum. Onları izliyor, sonra kendi alanımı korumaya devam ediyorum.
Sincapları ne uzak tutar sorusunun benim için cevabı sadece bir yöntem listesi değil. Evet, bazı kokular, düzenlemeler ve doğal önlemler işe yarıyor. Ancak asıl önemli olan, doğayla aramızdaki ilişkiyi doğru kurabilmek.
Çünkü bazen hayatımıza giren küçük sorunlar aslında bize farklı bir pencere açıyor.
Benim penceremden görünen şey ise artık sadece bir sincap değil.
Ceviz ağacının dallarında koşan küçük bir canlı, bana her gün biraz daha sakin, biraz daha anlayışlı ve biraz daha umutlu olmayı hatırlatan bir hikâye oldu.
Bahçemde Kalan Son Not
Bugün günlüğümün son sayfalarından birine yine sincaplardan bahsettim. Ama bu kez cümlelerimde kızgınlık yoktu.
Şöyle yazdım:
“Bazı misafirleri kapıdan kovamazsın. Sadece onlara ve kendine uygun bir yer bulmayı öğrenirsin.”
Belki de bütün mesele buydu.
Bahçemi korurken kalbimi sertleştirmemek, doğayı severken kendi sınırlarımı unutmamak…
Kayseri’de küçük bir bahçede başlayan bu hikâye bana çok basit görünen bir gerçeği öğretti: Yaşam, birlikte var olmanın yollarını bulduğumuzda güzelleşiyor.
Umarız “Sincapları ne uzak tutar” hakkındaki bu rehber işinize yaramıştır. Coyo ailesiyle kalmaya devam edin!