İlkokulunda Nasıl Yazılır?
Kayseri’nin soğuk sabahlarında, okulun ilk günleri gibi bir zamanda, “ilk okul”un kapısından içeri girdiğimde bir şeyler çok farklıydı. Ama nedense kalbimde, her şeyin yeni olmasına rağmen, bir huzursuzluk vardı. Hepimiz gibi o yaşlarda, annemle vedalaşmak bile ayrı bir dramaydı. Sınıfın kapısını açtım ve öğretmenimizin “Hadi bakalım, ilk yazma çalışmamızı yapalım!” dediği an, kalbim çırpınmaya başladı. İlkokulda nasıl yazılır diye düşündüm? O an, her şeyin birdenbire çok daha büyük bir anlam kazandığını hissettim.
“İlk Yazma Denemem” – Kaygı ve Heyecan
Herkesin elinde kırmızı tükenmez kalem, büyük bir hevesle yazı tahtasına bakıyordu. Ama benim için o an, sadece biraz korkutucuydu. Çünkü o kalemi kağıda nasıl dokunduracağımı, o harfleri nasıl yerleştireceğimi hiç bilmiyordum. “İlkokulda nasıl yazılır?” sorusu kafamda çınlarken, sağımda ve solumda herkes birer birer harfleri sıralamaya başlıyordu.
Bir yandan da o kadar heyecanlıydım ki! Bütün o harfler, bana birer bulmaca gibi görünüyordu. Öğretmenim, “Harfler birer sır tutar, doğru yazıldığında her şey düzenli olur” demişti. Ama o kadar düz ve düzenli değil gibiydi. Yazmaya başlamak zorundaydım. Ama o kalemin ucu bana öyle yabancı geliyordu ki, sanki kalemi tutmak bile zor oluyordu. Parmaklarımın ucunda bir tuhaflık vardı.
İlk Öğretim: Hayal Kırıklığı ve Tekrar
Yazmaya başladım ama yaptığım her şey yanlış gibiydi. O kadar çok düzeltme yaptım ki, defterimin sayfası neredeyse tamamen silgiden oluşmuştu. Öğretmenim, elimi nazikçe tuttu ve “Bunlar hep başlangıçta olur, üzülme,” dedi. O an, o kadar hayal kırıklığına uğramıştım ki. Herkes yazısını bitirip öğretmene gösterirken, ben hâlâ o iki kelimenin ortasında kaybolmuş gibiydim. “İlkokulda nasıl yazılır?” diye düşündüm. Neden bu kadar zor oluyordu? Diğer çocuklar neden hemen yapabiliyordu?
O an, yazmak bana çok karmaşık ve zor bir şey gibi gelmeye başladı. Hani bazen, bir şeyin başına geçersin ve her şey o kadar belirsiz olur ki, bırakıp gitmek istersin ya, işte ben de o kadar üzgündüm. Ama tam o sırada öğretmenim, “Hadi biraz daha pratik yapalım,” dedi ve benim için her şey birden anlam kazandı.
Kendi Hızımda, Kendi Yolu
Sonraki günlerde, yazmak için öğrendiğim bir şey vardı. Sadece ne zaman, nasıl yazılacağını değil, nasıl hissetmem gerektiğini de öğreniyordum. Yazarken acele etmemenin, acele etmem gerektiğini bildiğimde daha iyi hissettim. O kaygıyı bir kenara bırakıp, harflerin her birini yavaşça, dikkatle yazmaya başladım. Hala hatırlıyorum, öğretmenim “Güzel, harflerin birbirine yakın olmalı” dediğinde, birdenbire her şeyin daha net olduğunu hissettim.
Sınıfta zaman ilerledikçe, kelimeler bir araya gelip cümlelere dönüşmeye başladı. Kendi hikayelerimi yazmak, bir şeyleri kağıda dökebilmek… İşte o anlar, beni çok mutlu ediyordu. Yazı yazarken, kendimi daha güçlü hissediyordum.
Yazmanın Gücü: İlham ve Başarı
Bugün, yazmayı hala çok seviyorum. İlkokulda nasıl yazılır sorusuna belki cevabım basit, ama o zamanlar, o harflerin sıralanması çok zor gelmişti. Ama şimdi ne kadar önemli olduğunu biliyorum. Yazmak, sadece kelimeleri birleştirmekten çok daha fazlası. Duygularını kağıda dökmek, başkalarıyla paylaşmak, içindeki dünyayı ifade edebilmek… O zamanlar bile yazarken biraz cesaret buluyordum.
Kayseri’nin sıcak yaz akşamlarında, o günleri hatırlıyorum. O kadar zorlandığım ilk yazma günlerinden sonra, şimdi her gün günlük tutarak, her düşüncemi yazıya döküyorum. O yazma eylemi bana yalnızca kelimeleri öğretmekle kalmadı, aynı zamanda hayatı da öğretmeye başladı.
Sonuç Olarak: İlkokulda Nasıl Yazılır?
İlkokulda nasıl yazılır sorusunun cevabını, yazdıkça ve defterimde her harf daha düzenli ve okunur hale geldikçe buldum. O günleri hatırladıkça, belki de yazmak sadece harfleri doğru yazmaktan ibaret değildir. Yazmak, bir yoldur. Her insan kendi hızında öğrenir ve büyür. O yüzden yazmak için acele etme, sadece yazarken hisset.
Kayseri’nin soğuk sabahlarıyla dolu o anlar şimdi bana çok uzak olsa da, yazmanın verdiği huzur hala kalbimde. İlkokulda nasıl yazılır? Bunu öğrendim: Sabırla, duygularını özgürce bırakabileceğin bir şekilde ve biraz da heyecanla…